"At, zayıf iken, kişi garip iken, henüz kimseleri tanımamışken işini yapmışsa, üstün niteliğini belirtmiş olur" anlamında söylenir.
(Bu maqol "Ot ozg‘inligida, yigit g‘aribligida sinaladi" degan ma’noda ishlatiladi. Ya’ni, otning chin kuchi ozg‘in paytida, insonning esa asl qadr-qimmati qiyinchilik va yolg‘izlik davrida namoyon bo‘ladi. Agar inson og‘ir sharoitda ham o‘z ishini bajara olsa, bu uning haqiqiy qobiliyatini va chidamliligini ko‘rsatadi.)