"Ot" komponentli turk maqollari
- At vurdu dizime şimdi geldim özüme. (N.A.,187)
- At yedi günde, it yediği günde (belli olur, semirir) (Ö.A.A.,164)
- At yıkılır adam ölür. (N.A.,187)
- At yiğidin altında aksar. (B.A.A.D,52)
- At yiğidin kanadıdır. (Ö.Ç.,102)
- At yiğidin yoldaşıdır. (Ö.A.A.,164)
- At yürümekle yol alır zengin (kibar) vermekle ün alır. (N.A.,187)
- At yürür it (eşek)kaçar menzile beraber varır. (N.A.,187)
- At yürür it seğirtir ikisi bir yere varır. (N.A.,187)
- At, adımına göre değil, adamına göre yürür. (Ö.A.A.,158)
- At, at oluncaya kadar sahibi mat olur. (Ö.A.A.,160)
- At, avrat, pusat emanet verilmez.
- At, bindiğine yatak döşek; eşek, bindiğine çapa kürek. (N.A.,183)
- At, kadın yiğidin şanıdır.
- At, yiğidin altında aksamaz. (N.A.,187)
- Ata “Yaşın kaç” demişler, “Arpası bilir” demiş. (N.A.,189)
- Ata arpa yiğide pilav. (Ö.A.A.,157)
- Ata bakma, dona bak; üstündeki(içindeki) cana bak. (N.A.,187)
- Ata bin ad ara. (B.A.A.D,48)
- Ata bindi kamçıyı ele aldı. (N.A.,187)
- Ata bindim diye sevinme atın ayağı yerdedir. (N.A.,187)
- Ata binen atasını tanımaz. (Ö.Ç.,97)
- Ata binen âyan olmaz, malını güden çoban olmaz. (N.A.,188)
- Ata binen nalını, mıhını arar. (Ö.A.A.,158)
- Ata binersen Allah’ı, attan inersen atı unutma. (Ö.A.A.,158)
- Ata binilmez yeme binilir. (N.A.,188)
- Ata binince aman, inince saman ver. (N.A.,188)
- Ata binip de ad aranmalı. (N.A.,188)
- Ata binmeden ayaklarını sallama. (N.A.,188)
- Ata binmek bir ayıp, inmek iki ayıp.
- Ata da soy gerek ite de. (Ö.A.A.,158)
- Ata dost gibi bakmalı, düşman gibi binmeli. (Ö.A.A.,158)
- Ata et ite ot (döker). (Ö.A.A.,96)
- Ata eyer gerek, eyere er gerek. (Ö.A.A.,158)
- Ata kamçı, eşeğe çılbır. (N.A.,188)
- Ata kuyruk, yiğide bıyık gerek. (N.A.,189)
- Atalara “at kaldı” demişler “kula idi” demiş; “at uçtu “demişler “doru idi” demiş. (Ş.E,432)
- Atı ata, eşeği eşeğe koşmalı. (N.A.,192)
- Atı atasıyla katırı anasıyla. (Ö.A.A.,161)
- Atı atlı koşturur, atlıyı bahtı koşturur. (N.A.,192)
- Atı çulundan bilmezler. (N.A.,192)
- Atı eşekle bağla, ya nalını ya huyunu. (N.A.,192)
- Atı eşkin kılıcı keskin. (N.A.,192)
- Atı kamçıyla değil arpayla sür. (Ö.Ç.,106)
- Atı kazığa kavi bağlayıp da “Allah’ım esirge” demeli. (N.A.,192)
- Atı kuyruklu olanın sözü buyruklu olur. (N.A.,192)
- Atı palan saklar, ülkeyi bilen. (N.A.,192)
- Atı verdim katır aldım belayı satın aldım. (N.A.,192)
- Atı zapt eden gemdir. (N.A.,192)
- Atı, avradı yiğit olanla yolculuk edilmez. (N.A.,192)